Kinderen

Naam Darryl Lee Jake
Achternaam Stoter
Geboorteplaats Winschoten
Geboortedatum 10-12-2004

Bericht


Het verhaal van Darryl* (Lee Jake) Stoter:

Al een geruime tijd wilden André en ik een kindje, en na 13 maanden wachten deden we 17 april 2004 een zwangerschapstest en die was positief!!! We waren zoo blij... Eindelijk zou ons kinderwens in vervulling gaan!!!!

Maar na die eerste blijdschap kon ik niet meer echt blij zijn. ik heb in die eerste weken dat ik zwanger was, ook aan het kindje gevraagd dat als het niet levensvatbaar was of het dan gelijk mijn lichaam wilde verlaten. Ik had liever een miskraam dan een kindje dat dood geboren zou worden of dat na een aantal dagen zou overlijden...
ik was de eerst 3 maanden na dat ik wist dat we zwanger waren ook erg ziek. 's Morgens en 's avonds hing ik boven de w.c.
Ook was ik steeds erg moe en viel alles erg zwaar. maar de verloskundige was erg tevreden. het kindje groeide goed en ook de harttonen klonken goed. Na 4 maanden begon ik me wat beter te voelen, maar de angst bleef. bij elke controle vroeg ik ook naar het hartje en steeds weer was het antwoord dat alles goed ging met darryl*. Toen ik 16 week zwanger was, hoorde ik dat 2 van mijn tantes een kindje verloren waren. 1 kindje aan een open ruggetje en 1 kindje aan een open schedeltje.

Ook dit vertelden we aan de verloskundige en ik wilde heel graag een grote echo. ik was zoooo bang dat er wat mis was met mijn kindje...
ik kon ook echt niet goed genieten van darryl* in mijn buik. durfde ook niet echt van hem te houden. IK was zo bang dat als ik van mijn kindje zou gaan houden de pijn niet aan kon om hem / haar te verliezen...

Toen ik 38 week zwanger was, moest ik naar de gynecealoog, omdat darryl* niet wilde dalen. normaal is een kindje in de eerste zwangerschap met week 36 al gedaald. darryl* niet. Dus met week 38 naar de gyn en een echo. (ik had alleen met 10 week zwangerschap een termijnecho gehad.) Volgens de gyn was darryl* toch aan het dalen, en was alles prima in orde.
met week 39 weer bij de verloskundige, wat toen gelijk bleek dat ik gewoon bij de gyn moest blijven...
weet ik veel. ben voor het eerst zwanger....
dus met week 40 weer naar de gyn.
Dit was op 9 dec. 2004. Hiij vroeg aan mij hoe het ging en ik zei dat het niet meer ging. Ik sliep niet meer en kon geen kant meer uit. was 25 kilo gegroeid...
Vreselijk dik dus!
Dus je wilt eigenlijk ingeleid worden, zegt de gyn tegen me. ja dus! Ik was t zat om zwanger te zijn en wilde dolgraag mijn kindje zien en vast houden.

Mijn beste vriendin die tegelijk met mij zwanger was en op 9 dec 2004 uitgeteld was, had al 3 week haar kindje. (zoontje Jarno.)

Dus de gyn wilde nog een echo maken en een ctg. en dan moest ik me maandag 12 dec. 2004 melden op de kraamafdeling. maar de ctg was niet goed (harttonen vielen steeds licht weg!) en ik moest me die zelfde avond om 18uur melden en dan zou ik de volgende (10dec.2004)
morgen ingeleid worden...

Maar darryl* wilde het anders...
's nachts rond 4 uur moest ik naar de w.c en terwijl ik in het donker naar de douche loop, voel ik wat druppen. in de douche zie ik dat ik vruchtwater verlies en dat dit groen is. eerst loop ik nog terug de kamer op, op zoek naar een bel in het donker, maar kon deze niet vinden evenmin de lichtknop. dus ben ik maar de gang opgegaan om de verpleging te zoeken.
deze zaten voor in de hal koffie te drinken, want het was een rustige nacht. dus ik roep ze zacht en er wordt gevraagd wat er aan de hand is. ik zeg heel droog dat ik denk dat ik vruchtwater verlies en dat dit groen is. gelijk met 2 man lopen ze met mij mee naar de douche. daar blijkt dat dus inderdaad. ik mag nog even plassen en na het plassen verlies ik de slijmprop (jakkes!!) en beginnen de weeen ook al.

ze namen me gelijk mee naar de verloskamer en aan de ctg scan. ook kreeg darryl* dopjes op zijn hoofd om zijn harttonen te registreren. ze vroegen me of dre gebeld moest worden, maar omdat alles nog vrij rustig aan voelde hoefde het nog niet. ik dacht laat hem nog maar even slapen. maar een uur later heb ik al om de 5 min. weeen en wil ik wel dat dre bij me is. dus hij wordt gebeld en een kwartier later is hij er ook.
ik had erg honger en dorst, maar mocht niet eten. dre kreeg wel koffie en onbijt...

zo rond de klok van 10 uur kreeg ik een beenprik, want ik kon de pijn niet aan. ik had al echt het gevoel dat ik moest persen, terwijl ik op ong. 6 cm zat.
rond de klok van 1 uur smiddags zat ik eindelijk op 9 cm. maar ik mocht niet persen. het werd wel steeds zwaarder en ik kon echt de pijn niet aan. de been prik hielp niet en ik kreeg een ruggeprik. ook zagen we dat darryl* dit alles niet fijn meer vond, want bij elke wee, zakte zijn hartje onder de 60. maar volgens de verpleging en de gyn kon dit geen kwaad...
ok. het zal, toch maakte ik me heel veel zorgen, wat natuurlijk ook niet erg bevordelijk is voor de weeen. dre was er de hele tijd voor me en hield steeds mijn hand vast. ook de verpleegster op dat moment, kwam heel vaak langs.

rond 2 uur kwam de gynecealoog weer langs en zat ik nog op ruim 9 cm, met een randje, maar persen mocht niet...

om 3 uur kwam de gyn. weer langs en weer geen verandering. wel volgden de weeen elkaar sneller en pijnlijker elkaar op. toen zei dr. drooge dat als ik om half 5 nog zo was en geen verder ontsluiting, zou ik een keizersnee krijgen...

dit vond ik erg moeilijk om te horen, want hoewel ik de hele zwangerschap al zei dat ik een keizersnee zou krijgen, had ik de hoop wel dat ik natuurlijk zou kunnen bevallen, zeker omdat ik al zover en zolang in de weeen lag. om half 5 werd ik naar boven gebracht en kreeg ik weer een ruggeprik. dre mocht gelukkig mee. mijn ouders en dre zijn moeder bleven beneden wachten op nieuws en om 16.51 is darryl* geboren. De dokter hield onze zoon even boven een doek en gaf m toen vlug door aan een kinderarts.
hij was 49 cm en woog 2920 gram. na een korte stilte en uitroeping van de arts begon darryl* te huilen. darryl* bleek 3x strak omstrengelt geweest te zijn in mijn buik en als hij op natuurlijke manier was geboren, was hij dood geboren....
hij was ook licht, omdat hij de laatste 2 week geen voeding meer van mij heeft gehad...

hij kreeg een goede apcharscore: 7 9 en 10. En de trotse papa mocht symbolisch de navelstreng door knippen.
daarna mocht ik hem heel even vast houden en moest ik zo huilen en dre ook...
we waren papa en mama!!!!! en nog wel van een gezonde zoon!

darryl* en dre gingen naar beneden terwijl ik gehecht werd en toen mocht ik ook naar beneden.

opa en oma's waren erg blij en trots en ook ik en papa. dre was zelfs zo gelukkig dat hij heel veel dingen vergat en zelfs een verkeerde pincode in drukte. met gevolg dat de pinpas blokkeerde.

darryl* deed het redelijk goed. hij was wel gauw moe en was af en toe blauw. maar vooral wij zagen dit steeds. wel moest darryl* toen hij 3 dagen was, met een prematurenspeen drinken, omdat het zoveel energie kosste.
hij was zo mooi en lief... hij stal echt iedereen hen harten. zelfs de verpleging wilde graag zorg dragen voor hem. het kosste mij echt moeite. bleef zo bang om hem te verliezen....
ik vond het daarom erg moeilijk om hem vast te houden en te verzorgen, maar ondertussen was ik al helemaal gaan houden van dat mooie dapper manneke dat zo wijs de wereld in keek.

toen hij 4 dagen was, zag jannie een verpleegkundige ook dat darryl* blauw (cyanotisch) werd en bracht hem naar een andere afdeling om zijn zuurstofgehalte te meten. deze was veel te laag. iets van 73% terwijl hij niet onder de 93% mag zitten.
ze haalde er een hoofdverpleegkundige er bij en die koppelde darryl* los en weer er aan en toen zat hij op 92% dat was net op t randje goed.

toch is de kinderarts er bij gehaald. deze heeft bloed afgenomen van darryl* en geluistert naar zijn hartje. hij hoorde wel een ruisje, maar dit was normaal volgens de kinderarts. over een week zou dit wel weg zijn.....
en ook de bloeduitslagen waren goed, dus wederom werd er verkondigd dat darryl* gezond was. ik begon hierdoor iets meer vertrouwen te krijgen en wilde graag naar huis met onze wolk.

dus op 15 dec. mochten we eindelijk naar huis. maar eerst moest ik een gesprek hebben met een psych, omdat ik zo bang en onzeker was, maar ik kon het gevoel niet los laten dat er iets was met onze darryl*.
maar iedereen noemde dat overbezorgdheid.
maar na dat vreselijk gesprek vol tranen en heel erg heimwee, mochten we dan echt naar huis.
dre liep met darryl* in de kinderwagen naar huis en ik werd opghaald door mijn vader.

eindelijk thuis...
en o wat waren we trotse papa en mama zeg! echt, de hele wereld zweefde om en langs ons heen, zo gelukkig. toch bleef bij mij een duistere wolk hangen....

Onze kraamhulp was een aardige meid en gaf ons heel veel steun, maar ook zij vond darryl* een gezonde jongen. de enige klachten waren dat hij moeilijk bleef drinken en slecht kon poepen. echt zo zielig... hij had echt superharde keutels die wij er met tempen uit moesten halen. hij had achteraf de kracht niet om te persen...

toen we net een dag thuis waren, darryl* was toen 6 dagen heb ik hem bij ons op de begravenisverzekering gegooid. echt bizar achteraf....
6 dagen en al verzekerd voor een begravenis....
maar zo als ik al eerder zei, dat gevoel bleef en dat ik dit gedaan had gaf een klein stukje rust...

toen darryl* 9 dagen was, namen we afscheid van onze kraamhulp, met tranen, want o wat heeft suzan ons goed geholpen zeg! en nog steeds ging alles goed met darryl*. de dag dat suzan weg ging, hebben we samen darryl* nog in bad gedaan, want ik had dit nog niet gedaan en durfde dit niet alleen. dus die dag heeft zij me nog geholpen en geleerd hoe ik ons manneke in bad moest doen. wat was dat genieten zeg!

toen darryl* 10 dagen was, ging ook alles goed. we hadden die dag ook de geboortekaarten op de bus gedaan, want toen hadden we zo iets van het gaat goed, dus waarom niet.
maar helaas.
de volgende dag, 21 dec. 2004 was darryl* niet lekker. de nachtfles had hij al niet leeg gedronken en ook om 8 uur wilde hij niet drinken. ik wilde hem in bad doen en luiers kopen met hem, maar na het tempen heb ik van beide afgezien. hij voelde al wat koud aan, maar wat de temp aangaf, konden we niet geloven. zijn temperatuur was op dat moment 35,3.
ik heb darryl* toen maar bij ons in de woonkamer in de kinderwagen gelegd direct voor de kachel in de hoop dat hij warm zou worden. extra deken, extra kruik en voor de kachel. rond 12 uur kwam er iemand van het c.b. voor een intakegesprek. zij vroeg hoe het ging en wij vertelden dus dat hij slecht dronk, slecht plaste en poepte en dat de temp erg laag was, maar dat we dachten dat dit aan de termometer lag. (deze was nieuw en kon stuk zijn toch?)
maar toch vertrouwde zij het ook niet helemaal, want het plasje in de luier was oranje dus erg geconcentreerd...
en dus moesten we van haar de dokter bellen. dus zo gezegd zo gedaan. we mochten gelijk komen. we hadden de luier meegenomen, maar geen drinken. bij de huisarts had darryl* weer meer kleur en ook zuigbehoefte. we kregen lactulose mee en konden weer naar huis. de dokter zou later op de dag nog langs komen om te zien hoe het zou gaan.
En zo rond de klok van 5 uur was zij er. ook toen ging het redelijk met darryl* en wederom vond zij dat we een prachtig gezonde zoon hadden....

darryl* lag gewoon in de kinderwagen bij ons in de woonkamer en rond 6 uur zijn wij gaan eten. tijdens het eten hoorde ik ineens een vaag geluid, alsof iemand naar lucht hapte. en ik dacht eerst aan mouse, onze kat die astma heeft. dus toen ik mous zag en die gewoon lekker lag te slapen op een heel andere plek dan waar t geluid weg kwam, wist ik dat het darryl* was.
helaas was het inderdaad darryl* die het erg moeilijk had. hij was erg bleek en slap en ik heb gelijk 112 gebeld terwijl dre bij darryl* bleef staan. maar de ambulancedienst probeerde me eerst af te poeieren tot ze andré op de achtergrond hoorden roepen dat darryl* blauw aanliep! toen waren ze er binnen 5 min.
ik kreeg darryl* in mijn armen en moest ons manneke helemaal ondersteunen, want hij was zo slap als een lappenpop. ook draaide hij vreselijk met zijn ogen, waar we later van hoorden dat dit shock was...

dre heeft de dieren achter de deur gedaan en daarna de ambulance opgewacht terwijl ik op darryl* bleef letten en vroeg om bij me te blijven...

toen de ambulance er was, kreeg hij zuurstof en hebben ze gelijk contact opgenomen met het streekziekenhuis en riepen een code om, waaruit bleek dat het super ernstig was. t ziekenhuis is lopend 5 min. bij ons vandaan, maar met zwaaiende lichten en sirene waren darryl* en ik binnen 2 min. in het ziekenhuis......

binnen enkele seconden lag ons manneke op een tafel met wel 6 verschillende artsen enzo er om. ik mocht bij hem blijven, maar o wat voelde ik me verloren.
niemand die wat zei, niemand die vertelde hoe of wat en ik...
ik kon niks.....

de artsen en verpleegsters renden van hot naar her en darryl* lag aan allerlei slangetjes, zuurstof, medicijnen en warmte lamp. toen hij binnen was gebracht, bleek zijn temperatuur 33,1 te zijn en was zijn lichaampje helemaal verzuurd doordat hij geen zuurstof kreeg. ook hebben ze hem gereanimeerd, wat ik niet mee gekregen heb...
binnen 10 min. was dré ook op de afdeling al leek het uren. hij mocht niet binnen komen dus ben ik met hem mee gegaan om op nieuws te wachten. ik kon het niet aan zien hoe zij bezig waren met mijn manneke.... we zaten in een apart kamertje te wachten op berichten.

na het leek uren, kwam een pleegster vertellen dat het niet goed ging met darryl* maar dat ze ook niet wist wat er was, maar de arts zou zo langs komen en we kregen een kop koffie.

na weer een eeuwigheid, kwam de dokter (dr sjulenberg) en vertelde ons dat darryl* heel heel ziek was en dat hij de nacht waarschijnlijk niet zou halen. ze kon ons niet vertellen wat hij had. of een virus of een hartafwijking.

en ooo wat hebben wij geduimd voor een virus, want dan kon je antibiotica geven en was er een kans voor ons manneke.
na een aantal uur bleek darryl* toch stabiel genoeg om vervoerd te worden. toen is er met spoed een ambulance uit groningen gekomen met een aparte confeuse om darryl* naar neonatologie te brengen. terwijl wij op de gang stonden te wachten om darryl* weg te zien gaan, kwam er een verpleegster van de kraam naar boven en die was stomverbaasd om ons te zien en huilend vertelde ik dat t slecht ging met darryl*. en ook zij moest huilen en pakte me even vast om me te troosten.
toen was darryl* klaar voor vertrek.
we hebben hem uitgezwaaid en zijn verslagen naar huis gelopen.

het was -5 die nacht en ik liep zonder jas en blote voeten in slippers, maar ik vernam niks. ik kon alleen maar aan darryl* denken. toen we in huis waren (5 min) later zijn we met mijn ouders naar groningen gegaan.

eenmaal daar hebben we onwijs lang moeten wachten op een arts. en zo rond half 12 snachts kwam er dan eindelijk een arts om te vertellen hoe het met darryl* was.
Darryl* bleek een hartafwijking te hebben: hypoplastische linkerhartsyndroom. zijn linkerharthelft was onderontwikkeld en ook de aorta was bijna niet ontwikkeld. hoe het er verder uit zou gaan zien was afwachten.
er was een kans dat het operabel was, maar dat zouden onderzoeken moeten uitwijzen.
er werd ons in ieder geval al wel verteld dat darryl* uitzondelijk laat was, want de ductus sluit normaal bij pasgeboren babys in de eerste week en meestal met 2 á 3 dagen.
en dat dacht de kinderarts dus te horen toen darryl* 4 dagen was. maar darryl* was inmiddels dus al 11 dagen....

die nacht hebben we darryl* weer gezien op neonatologie en we herkenden ons manneke niet meer. van een lief klein slank babytje, was darryl* nu onder allemaal slangen en infusen en was hij erg opgezwollen door een medicijn die de ductus open houdt.
ook had hij een doek over zijn gezichtje..... en lag hij onder een warmte lamp, want hij was sterk onderkoeld...

de eerste 2 nachten hebben we nog thuis geslapen, maar toen ik de derde nacht belde voor t slapengaan, moesten we komen want het ging slecht met darryl* en een uur reizen was te lang.
die nacht hebben we in het ziekenhuis geslapen. en de nacht voor kerst sliepen we in het r.m.d.huis...ook hebben we die dag laten weten dat je niet geranimeerd mag worden.
we wilden jou niet extra laten lijden...

op 2e kerstdag ging het zo slecht dat we familie en vrienden afscheid hebben laten nemen van darryl*. en dat is 5x meer gebeurt, maar steeds kwam ons ventje er weer boven op en stonden de artsen verbaasd.
wat was darryl* toch sterk....

in die dagen bleek darryl* ook eptileptische aanvallen te hebben wat hem nog zieker maakte, ook kreeg hij daar medicijnen voor. maar de ecg bleef slecht. ook de mri scan was slecht. darryl* bleek al blind en spastisch te zijn. dit kon je ook zien.....
Darryl* reageerde namelijk alleen nog maar op geluiden.
De artsen wilden dus darryl* niet opereren omdat de mri zo slecht was, maar door wat wij zagen konden wij die beslissing niet zo maar accepteren.
ook komt daarbij bij dat we die dag darryl* voor het eerst mochten vast houden na al die dagen en dat had ons zo veel hoop gegegeven.
dus we wilden een second opinion voor ons manneke.

op oud jaars avond werden we weer bij de artsen geroepen. de uitslag van het second opinion was binnen....
We zagen er vreselijk tegen op, maar ja we moesten er door heen. en zoals onze angsten waren, werd bevestigd....
ook de second opinion was negatief, dus dit betekende dat Darryl* niet meer kon worden geopereerd, maar zou gaan sterven...
maar omdat wij de ouders waren, was de keus aan ons....

hoe vreselijk om een keus te maken over leven en dood en dan nog wel van je eigen dierbaarste bezit...
in eerste instantie waren we echt geneigd om voor de operatie te gaan, want we wilden onze manneke gewoon niet kwijt.

toen hebben we gepraat met alexandra, de verpleegster die darryl* heel vaak verzorgde.
zij vroeg ons op een gegeven moment voor wie we de operatie zouden doen. was dit voor Darryl* onze schat, of voor ons zelf zodat hij langer bij ons kon zijn? en verdiende darryl* het om zo door het leven te gaan? Darryl* ons mooi dapper stoer manneke, onze hartedief dat al zo gehandicapt was en uiteindelijk zou eindigen als kasplantje of zou sterven heel alleen op de operatie tafel?

verdiende jij dat? nee.
het antwoord was nee. want jij verdiende het om waardig te leven. of om waardig te gaan.
we hebben geen moeite met een handicap. en als de artsen hadden kunnen bevestigen dat het alleen bij blind en spastisch zou blijven zouden we zeker voor een operatie gaan.
maar Darryl* moest zo vaak geopereerd worden, en bij elke operatie was er 50% kans op sterven op de operatietafel en nog meer hersenbeschadeging, want zijn bloedsomloop zou stil gezet worden bij een eventuele operatie...

die oud jaars nacht ben ik om 8 uur savonds al gaan slapen. kon die dag en nacht niet meer aan. kon de pijn niet meer aan. ik ben in slaap gevallen zodra ik op bed lag en werd de volgende ochtend pas wakker...

nadat dre en ik heel veel met elkaar gepraat hebben, hebben we besloten om darryl* waardig te laten gaan. dat verdiende ons manneke gewoon.

En op 4 januarie 2005 is 's morgens de medicijnen en zo allemaal stop gezet en om 11 uur waar wij bij waren is de tjoep (zuurstof) er uit gehaald.
darryl* was heel even benauwd, maar nadat hij is uitgezogen (net als bij pasgeboren baby's) ging het goed.
ons manneke deed het zo geweldig...
we hebben darryl* zelfs nog een flesje mogen proberen te geven, maar hij kende het niet meer...
dus toen moest hij toch weer aan de sonde, want er was niet bekend hoe lang darryl* nog zou leven...
het kon in een uur voorbij zijn, maar het kon ook een week duren...
de hele dag zijn we op zijn kamer geweest en de deur dicht. siepie was onze vaste verpleegster en ging zelfs om 3 uur niet wisselen van dienst.
dat was zo fijn dat zij bij ons was.

als darryl* om 4 uur 's middags nog zou leven, mochten we naar huis. dat wilden we zo graag...en dit hadden we ook aan darryl* gezegd...

en ja hoor, om 4 uur 's middags leefde ons manneke nog en deed darryl* het nog steeds erg goed en dus ben ik met hem in de ambulance naar huis gegaan. dre was daar al, om de boel klaar te maken voor onze schat.
we zijn met gillende sirenes en zwaailampen naar winschoten gereden, om maar zo snel mogelijk thuis te zijn...

toen we weg gingen, stonden er allemaal verpleegsters die darryl* goed kenden om afscheid te nemen, alexandra gaf darryl* zelfs een kus. er waren zelfs verpleegsters die huilden, want darryl* zou thuis overlijden, maar had zo veel harten geraakt....

(nu ik dit zo schrijf en alles weer herbeleef huil ik weer om al die lieve mensen die zo goed waren voor mijn schat...)

toen we thuis waren en geinstalleerd waren, is de huisarts nog even langs geweest en heb ik nog een recept gekregen voor morfine, voor als darryl* pijn mocht krijgen...

ook kwam die zelfde middag iemand langs van thuiszorg. zij zou darryl* sondevoeding geven om de zoveel uur. en snachts zou dan een verpleegster komen die de hele nacht bij hem zou blijven, zodat wij wat konden slapen.
de verpleegsters waren beide heel erg lief. de nachtverpleegster is de hele nacht op geweest met koffie en haar breiwerk en heeft de hele nacht dicht aan de wieg gezeten van darryl*.
zij heeft ook echt de tijd genomen om hem sondevoeding tegeven, want overdag spuugde hij nu heel veel.

de volgende dag dus 5 jan. 2005 ben ik snel naar de apotheek gefietst om de morfine op te halen, maar wat was ik bang dat darryl* zou overlijden terwijl ik niet thuis was....
maar toen ik thuis kwam deed ons manneke het nog steeds heel goed.
siepie had die middag ook nog gebeld hoe het ging met darryl*. dat vond ik zooo vreselijk bijzonder en lief....
de hele dag hebben we darryl* vast gehouden en geknuffeld. we hebben zo intens proberen te genieten van ons ventje, maar met de gedachte dat elk minuut de laatste kon zijn...
ook opa en oma en oma zijn nog langs geweest om darryl* voor de laatste keer te zien.
natuurlijk moest darryl* ook slapen. dus af en toe lag hij in de wieg die bij ons in de woonkamer stond zodat we te allertijde oog op hem hadden. en rond de klok van 5 uur ging darryl* achteruit....
we belden de verpleegkundige en de arts en zij zijn beide gekomen en gebleven. de arts is er nog wel even tussenuit geweest, want zij reed doktersdienst. maar dat was maar een uurtje en toen heeft zij haar dienst over laten nemen door een andere arts zodat zij bij ons kon zijn...

Dit was zo vreselijk..
het wachten op het sterven van je kind is iets wat niet in woorden valt te bevaten.
dre en ik en darryl* zaten de hele tijd heel erg dicht bij elkaar en spraken zachtjes tegen darryl* dat hij echt mocht gaan en af en toe ademde hij niet meer en dachten we dat hij overleden was, maar dan gaf ik hem een kus en dan ademde hij weer.
de arts en de verpleegsters zaten stilletjes en op afstand, maar gaven ondertussen ook zo veel steun...
af en toe ging ik of dre naar de schuur om een sigaretje te roken en dan ging 1 verpleegster mee om tot steun te zijn...
op een gegeven moment konden dre en ik het niet meer aan om te zien hoe darryl* vocht om in leven te blijven en waren we in staat om hem te helpen door een kussen op zijn gezichtje te drukken.
vreselijke gedachten, maar die strijd die ons manneke voerde, voor ons om bij ons te blijven....
die strijd gun je niemand.
dus op een gegeven moment besloten we dat darryl* maar morfine moest krijgen om dit lijden te stoppen.
dus de arts gaf darryl* wat morfine door de sonde heen, maar helaas het werkte niet.
op een gegeven moment stelde de dokter voor om maar naar t ziekenhuis te gaan met darryl*, maar dit wilden wij niet!
dus toen gaf de arts darryl* morfine in zijn anusje, maar ook dit werkte niet.
darryl* zijn bloedsomloop deed t niet meer, dus de morfine werd niet meer opgenomen zoals het moet.
en toen ik t niet meer trok en naar de schuur was gegaan heeft de arts darryl* morfine in zijn hartje gespoten (met onze toestemming)
en pas ruim een uur later sloeg dit aan, maar nog steeds vocht darryl*.
op een gegeven moment stopte hij steeds even met ademen, maar met elke kus kwam hij weer terug al zag je dat zijn zieltje er al niet meer was.
darryl* lag bij papa op schoot en om 23.00 blies darryl* zijn laatste adem. en toen gaf ik hem een kus op zijn hoofdje en nog een laatste ademstoot gaf hij en toen was ons manneke echt overleden en ik storte in. ik stond op en viel zo op de grond. kon het niet bevatten, ons mooi stoer ventje was er niet meer.

na een half uurtje werd de begravenis ondernemer gebeld door dre en nam de huisarts afscheid van ons.
en toen gingen we samen met de verpleegster darryl* mooi aankleden.
ik mocht m vast houden terwijl zij alles klaar legde, maar dit kon ik niet.
toen werd darryl* op ons bed gelegd, maar die aanblik kon ik al helemaal niet verdragen, want hij lag daar als een pop, alsof hij niet ons kindje was en ik pakte hem op en drukte hem tegen me aan en ging voor t raam staan. en praatte tegen hem...
en toen kwam het moment dat ik hem in bad mocht doen, maar ik kon dat niet aan.
de verpleegster begon hem te wassen, maar ook dat vond ik dus niks en nam het over en terwijl de tranen stroomden ging ik darryl* wassen en gingen dre en ik hem samen aan kleden.
0ok een luier kreeg hij om en de geboorte sokjes i love mama en i love papa kreeg hij aan.
altans van elk paar 1.
en toen legden we hem in de wieg en op dat moment kwam er ook al iemand langs van de begravenis onderneming, om te zien hoe darryl* er bij lag en of er nog iets moest gebeuren.
gelukkig hoefden we niks te doen en was darryl* mooi zoals hij was. enkel moesten we de slaapkamerraam open houden.
hij hoefde niet op koelelementen, omdat het buiten al koud genoeg was.
ook make up hoefde niet.

en toen ging de beste man weer weg en ook ging de verpleegster weg.
en toen waren we alleen met ons ventje.
dre belde nog wat mensen om te vertellen dat darryl* was overleden...

en dan volgen de dagen van het regelen.
ik heb geen idee meer hoe we die dagen door gekomen zijn. enkele momenten herinner ik me wel.
elke dag kwam de huisarts langs en samen gingen we darryl* bekijken en toen stonden de huisarts en ik allebei te huilen bij de wieg.
er kwamen meer mensen om afscheid te nemen van ons manneke.
en elke morgen en elke avond gaf ik darryl* een kusje en ook elke dag nam ik een foto of meerdere, want elke foto was zo kostbaar en kan je niet over doen...

op 8 jan. 05 kwam het kistje voor darryl*.
oooo wat confronterend.
maar pas op 9 jan. savonds hebben we darryl* in zijn kistje gelegd, met de dingen er bij die we hem mee wilden geven.
en die maandag morgen op de dag dat hij begraven zou worden hebben dre en ik samen de kist dicht gedaan.
en om 9 uur werden we met een auto opgehaald en droegen dre en ik darryl* mee naar de auto en tijdens de rit naar de begraafplaats lag darryl* in zijn kistje tussen ons in.

tijdens de plechtigheid bleken heel veel mensen te zijn gekomen.
we hadden een ieder die een geboortekaart had gekregen ook een overlijdens kaart gestuurt.
zelfs familie uit het westen waren gekomen om afscheid te nemen van darryl*.
we draaiden eerst 2 ierse nummers en toen gingen dre en ik samen iets vertellen over darryl*.
altans ik stond naast dre. ik kon geen woord spreken en mijn man darryl* zijn papa bleef sterk en las een verhaal voor en toen hij klaar was, was ik zijn steun.
daarna werd er weer een nummer gedraaid speciaal voor darryl* een engel als jij en je hoorde iedereen huilen. en na het nummer gingen dre en ik samen darryl* de aula uit dragen onder een nummer dat veel betekende voor dre. en na ons volgden alle mensen.

de hele morgen had het geregend, maar op het moment dat wij naar buiten kwamen met darryl* tussen ons in, begon de zon te schijnen en voelde het aan als een lente dag.
en toen kwamen we aan op de plek, waar we definitief afscheid moesten nemen....
we hielden darryl* nog even tussen ons in en toen sprak de begravenisondernemer nog iets en toen mochten we darryl* laten zakken in zijn grafje.
dit wilden we ook zelf doen.
toen het kistje bijna op de grond was, gleed het touw uit mijn handen en viel het kistje met darryl* er in op de grond...
vreselijk en nog...
en toen strooiden wij wat bloemblaadjes op zijn kistje en daarna al die mensen die gekomen waren en daarna gingen we weer naar de aula waar een stilte heerste.
iedereen was zo onder de indruk...
er waren zelfs mensen die wij niet verwacht hadden, zoals mensen van het rmd huis en de verpleegster en de huisarts en ook de kinderarts die darryl* op vind toen darryl* 11 dagen was.
ook mensen van de kerk en van mijn oude werk waren aanwezig....

na dat iedereen ons gecondoleert had, gingen we met familie naar huis. en na een paar uur bleven we alleen achter.
ik voelde me zo verloren en ziek en ben op bed gegaan...

ook in de dagen die volgde, kwam de huisarts regelmatig even langs.

darryl* is begraven op de dag dat hij precies een maand zou zijn.

na verloop van dagen weken maanden, hadden we het gevoel weer een kindje te willen en dus zijn we gestopt met de pil.
we gingen er van uit dat het lang zou duren, want de zwangerschap van darryl* had ook op zich laten wachten.
maar na 2 maanden bleek ik al zwanger.
en hoewel ik eerst niet blij was, en alleen maar darryl* wilde, begon ik de zwangerschap met een veel positievere gevoel en wist ik dat dit nieuwe kindje wel gezond zou zijn. en toen op eens zag ik het nieuwe kindje als een cadeau van darryl*. en toen kon ik de nieuwe zwangerschap aan, ondanks vele angstige momenten.
en op 10 maart 2006 is darryl* grote broer geworden van een broertje.
maar onze eerste zoon vergeten we niet.
wij allebei zijn zo vreselijk trots op darryl* en door de kracht die darryl* getoond heeft en de liefde in mij wakker gemaakt heeft, kan ik me staande houden.

in al mijn verdriet ben ik zo vreselijk trots op onze oudste zoon, onze hartedief, die maar 26 dagen bij ons mocht zijn, maar zo'n grote indruk heeft achter gelaten op zo veel mensen....
nooit zal ik darryl* vergeten en zijn papa ook niet en we vertellen zijn kleine broertje vaak over darryl*, dat darryl* nu een heel stoer engeltje is en heel goed op zijn kleine broertje past.

liefs janneke trotse mama van darryl* 10-12-2004- 05-01-2005