Memories van Darryl Lee Jake

Aantal memories: 22

muziek

http://www.carrouselmusic.nl/muziek/Meer%20dan%20een%20wonder.mp3

gedicht gekregen van sandra mama van xavian*


Lieve mama,

Een roosje kan ik jou niet geven,
Want ik ben niet meer bij jou,
Ik ben niet bij jou gebleven,
Maar weet dat ik heel veel van je hou.

Zie mij 's avonds als een sterretje
schijnen,
En weet dat ik nooit bij je zal verdwijnen.
Ik zit vast aan jou en jij aan mij,
En dat maakt mij vanbinnen blij!

Al ben ik ver bij jou vandaan,
's avonds gaat mijn lichtje aan,
Dit wilde ik jou vandaag even laten weten,
Als blijk dat ik ook jou nooit ben vergeten...

Kusje, Darryl*

gedichtje dat gevonden is op het in

Vaak hoor ik je zeggen
Waar zou hij zijn
Ik zou willen dat ik het je uit kon leggen
Want hier is het zo vredig en fijn

De plek die hemel heet en waar ik nu ben
Daar is liefde in overvloed, dat maakt mij blij
Door mede engeltjes die ik zo goed ken
Dus alsjeblieft treur niet om mij

Ik zie je dag in dag uit iedere dag weer
Bij het ontwaken in de morgen
Kijk ik van hierboven op je neer
En geloof me zonder zorgen

Als dan na die dag
Het zonnetje slapen gaat
En je me nog niet zag
Zie naar boven waar het maantje staat

Ik zal omringd door sterren zijn
Duizenden, stralend en blij
Voor elk engeltje 1, groot of klein
En die ster die dan het hardste straalt
Is speciaal voor jou van mij!

verlanglijstje

*Ik zou willen, dat onze Darryl* niet gestorven was.

*Ik zou willen, dat ik onze Darryl* terug had.

*Ik zou willen, dat je niet zo bang zou zijn om de naam van onze Darryl* uit te spreken. Mijn kind leefde en was belangrijk voor ons. Het is belangrijk voor me om te horen dat mijn Darryl* voor jou ook belangrijk was.

*Ik zou willen, dat je onze Darryl* niet opnieuw laat sterven, door zijn foto's uit je huis te verwijderen.

*Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is; maar ik wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is. Het zou kunnen, dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen, maar ik zou willen, dat je me over onze Darryl* laat praten. Het is elke dag mijn favoriete onderwerp.

*Ik zou willen dat je niet verwacht dat mijn verdriet na 6 maanden of 7 jaar over is. Deze eerste maanden, deze eerste jaren zijn traumatisch voor me, maar ik zou willen dat je kon begrijpen dat mijn verdriet nooit over zal gaan. Ik zal verdriet hebben over de dood van onze Darryl* tot de dag dat ik zelf zal sterven.

*Ik werk erg hard om te herstellen, maar ik zou willen dat je begrijpt dat ik nooit helemaal zal herstellen. Ik zal onze Darryl* altijd missen en ik zal altijd rouwen om onze Darryl* want onze Darryl* is dood.

*Ik zou willen, dat je niet van me verwacht "er niet aan te denken" of om "gelukkig" te zijn. Het zal nog heel lang duren voor zoiets kan, dus houd jezelf niet voor de gek.

*Ik hoef niet beklaagd te worden, maar ik zou willen, dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn. Ik moet door het verdriet heen.

*Ik zou willen dat je begrijpt dat mijn leven overhoop gehaald is.

*Als ik zeg "Het gaat goed", dan zou ik willen dat je begrijpt, dat ik me niet goed voel en dat ik elke dag moet vechten om op de been te blijven.

*Ik zou willen, dat je weet dat alle reacties van verdriet die ik heb, erg normaal zijn. Depressie, kwaadheid, hopeloosheid en overstelpend verdriet, je kunt het allemaal verwachten.

*Je advies om "van dag tot dag" te leven is een uitstekend advies. Alleen op het ogenblik is een dag me zelfs te veel.

*Ik zou willen, dat je kon begrijpen, dat het al heel wat is, als ik "van uur tot uur" probeer te leven.

*Ik zou willen, dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert. Toen onze Darryl* stierf, stierf een groot deel van mij met mijn kind. Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik was toen onze Darryl* stierf en ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.

*Ik zou heel graag willen, dat je me zou kunnen begrijpen. Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt: mijn verlies en mijn verdriet, mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn.

*MAAR IK HOOP DAGELIJKS DAT JE HET NOOIT ZAL BEGRIJPEN.......

symbolische bomen

Gisteren was ik in het bos.
Op zoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren.
Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.
Gisteren.
Vandaag heb ik ze gevonden.

De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde te groeien; "dat kan ik niet want ik mis een tak".
De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn.
Had gerouwd om het verlies.
En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd; "dit jaar niet'.
Maar de zon kwam het jaar daarop terug.
Nu zei de boom; "ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen.
Ziet u mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort".
En het derde jaar dat de zon terugkwam sprak de boom; "ja zon, laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien".

Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee.
De eerste boom was klein gebleven.
De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien.
De plek van de wond moest ik zoeken. Achter een heleboel bladeren vond ik hem.
De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden.
Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.